Około 1500 Brytyjczyków dziennie rezygnuje z pracy, by opiekować się bliskimi

Około 1500 osób dziennie rezygnuje w Wielkiej Brytanii z pracy zarobkowej, aby opiekować się starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi bliskimi. Carers UK szacuje, że w ciągu ostatnich dwóch lat rynek pracy opuściło z tego powodu ponad milion osób.

Dane, opisane przez „The Guardian”, pokazują rosnące napięcie między obowiązkami zawodowymi a opieką świadczoną bez wynagrodzenia. Organizacja wskazuje, że potrzeby rodzin rosną w czasie, gdy dostęp do finansowanych przez państwo usług opiekuńczych jest coraz bardziej ograniczony.

Skala problemu wśród pracujących

Nieodpłatna opieka dotyczy nie tylko osób, które całkowicie rezygnują z zatrudnienia. Według danych Carers UK co piąty pracownik w Wielkiej Brytanii – około 6,7 mln osób – musi łączyć pracę z opieką nad członkiem rodziny lub inną bliską osobą. Dla wielu oznacza to ograniczenie dochodów, mniejsze możliwości awansu i trudniejszy powrót do wcześniejszej ścieżki zawodowej.

Wśród opiekunów objętych badaniem:

• 22 proc. ograniczyło liczbę godzin pracy;
• 34 proc. pracuje mniej niż osiem godzin tygodniowo;
• około 10 proc. odrzuciło awans albo przyjęło gorzej płatną posadę, aby nadal móc opiekować się bliskimi.

Nieodpłatna opieka obejmuje zarówno codzienną pomoc w domu, jak i organizowanie leczenia, transport, zakupy czy stały nadzór nad osobą wymagającą wsparcia. W praktyce może więc przypominać pracę na pełen etat, choć nie daje wynagrodzenia ani takich samych zabezpieczeń jak zatrudnienie.

Cena dla rodzin i gospodarki

Carers UK ocenia, że podwojenie liczby osób odchodzących z płatnej pracy do opieki w ciągu ostatnich siedmiu lat przekłada się na około 37 mld funtów rocznych kosztów dla brytyjskiej gospodarki. W tej kwocie mieszczą się między innymi utracone dochody, mniejsza aktywność zawodowa i niższe wpływy związane z zatrudnieniem.

Konsekwencje ponoszą również sami opiekunowie. Rezygnacja z pracy może oznaczać niższe przyszłe świadczenia emerytalne, przerwanie kariery i zależność od dochodów pozostałych członków rodziny. Obciążenie nie ogranicza się do finansów: długotrwała opieka może utrudniać odpoczynek, kontakty społeczne i dbanie o własne zdrowie.

Emily Holzhausen, dyrektorka ds. polityki w Carers UK, powiedziała, że przedstawione liczby oznaczają realne osoby zmuszone do podejmowania trudnych decyzji dotyczących kariery, bezpieczeństwa finansowego i przyszłości.

Historia położnej, która odeszła z NHS

Jedną z osób opisanych w materiale „The Guardian” jest 58-letnia Jacqui Hylton. Po 30 latach pracy jako położna w NHS zrezygnowała z kariery, gdy stan zdrowia jej 86-letniej matki Winnie znacząco się pogorszył.

Hylton przeprowadziła się z Hertfordshire do Leeds, aby zamieszkać z matką i zapewnić jej całodobową opiekę. Jej doświadczenie zawodowe jest szczególnie wymowne, ponieważ brytyjska publiczna służba zdrowia zmaga się z niedoborem położnych. Obowiązki opiekuńcze utrudniają jej jednak wypracowanie wymaganej liczby godzin, potrzebnych do utrzymania zawodowej akredytacji.

„Nie żałuję opieki nad mamą. Ale finansowo jestem w gorszej sytuacji, moja emerytura będzie niższa, niż powinna. Bywa samotnie i jest to niezwykle ciężka praca – cięższa niż praca w NHS” – powiedziała Hylton.

Postulaty Carers UK i odpowiedź rządu

Carers UK apeluje o wzmocnienie praw pracowniczych osób opiekujących się bliskimi. Organizacja chce między innymi ustawowego prawa do 10 dni płatnego urlopu opiekuńczego rocznie. Postuluje także, aby przegląd systemu opieki społecznej dla dorosłych prowadzony przez Louise Casey uwzględnił potrzeby opiekunów jako jeden z kluczowych elementów reformy.

Brytyjski rząd przekazał, że analizuje sposoby wspierania osób, które chcą pozostać aktywne zawodowo mimo obowiązków opiekuńczych. Rzecznik rządu podkreślił wkład nieodpłatnych opiekunów w życie rodzin, społeczności i gospodarki oraz wskazał na trwający przegląd praw pracowniczych.

Z danych przytoczonych przez Carers UK wynika również, że około 20 proc. dorosłych mieszkańców Wielkiej Brytanii – około 11 mln osób – deklaruje wykonywanie nieodpłatnych obowiązków opiekuńczych. Wzrost zapotrzebowania na taką pomoc wiąże się zarówno ze starzeniem się społeczeństwa, jak i większą liczbą dzieci oraz osób w wieku produkcyjnym z niepełnosprawnościami lub przewlekłymi problemami zdrowotnymi.

Co pozostaje niejasne

Przedstawione dane nie pokazują, ile spośród osób odchodzących z pracy stanowią kobiety, a ilu mężczyźni. Nie wynika z nich także, jak dokładnie obliczono liczbę 1500 osób dziennie ani jaki udział w tej grupie mają pracownicy rezygnujący całkowicie z zatrudnienia i ci, którzy jedynie ograniczają wymiar pracy.

Nie jest jeszcze przesądzone, jakie rozwiązania zaproponuje przegląd Louise Casey ani czy postulat 10 dni płatnego urlopu zostanie przyjęty przez rząd. Na obecnym etapie nie należy też utożsamiać wszystkich osób deklarujących obowiązki opiekuńcze z osobami, które porzuciły pracę – są to różne grupy.

Źródło: https://www.theguardian.com/society/2026/sep/16/britons-leaving-workplace-unpaid-carers